

przez Maciej Budziewski
Zaktualizowano 01 wrz 2026
13 min czytania
Praca za granicą nadal kusi, ale w 2026 roku sam pomysł już nie wystarczy. Liczy się konkret. Gdzie faktycznie zatrudniają cudzoziemców? W którym kraju pensja po opłaceniu mieszkania i podatków nadal ma sens? Gdzie da się wejść z angielskim, a gdzie bez lokalnego języka nie przejdziesz nawet pierwszej rozmowy?
W sieci krąży mnóstwo rankingów opartych głównie na pogodzie, jakości życia i ładnych zdjęciach miast. To za mało. Kandydat, który naprawdę planuje wyjazd, potrzebuje odpowiedzi na twardsze pytania. Czy są wakaty? Jak trudna jest wiza? Czy pracodawcy sponsorują relokację? Jak wygląda rynek najmu? I czy po roku pracy odłożysz 20 tysięcy złotych, czy raczej wrócisz z poczuciem, że wszystko zjadł czynsz?
Ten przewodnik patrzy właśnie na to. Ocenia kraje przez pryzmat pięciu rzeczy: popytu na pracowników, poziomu wynagrodzeń, kosztów życia, dostępności ścieżek wizowych oraz bariery językowej. Do tego rozbijam ranking na profile kandydatów, bo inne państwo sprawdzi się u pielęgniarki, inne u programisty, a jeszcze inne u osoby bez dyplomu, ale z kilkuletnim doświadczeniem w gastronomii, magazynie albo budowlance.
Jeśli patrzeć całościowo, najmocniej wypadają dziś Kanada, Niemcy, Australia, Holandia i Zjednoczone Emiraty Arabskie. Każdy z tych krajów ma inną specyfikę, ale łączy je jedno: istnieją tam realne ścieżki zatrudnienia dla obcokrajowców i sensowna relacja między wysiłkiem związanym z wyjazdem a potencjalnym zyskiem.
Tuż za nimi są Nowa Zelandia, Irlandia, Portugalia, Singapur i Norwegia. To nie są złe kierunki. Po prostu pasują do węższych profili. Irlandia świetnie wygląda dla ludzi z doświadczeniem w techu, finansach i obsłudze klienta, ale boli kosztami mieszkań. Portugalia bywa dobrym punktem startowym dla osób pracujących zdalnie lub w turystyce, lecz pod względem oszczędzania wypada przeciętnie. Singapur daje bardzo dobre pieniądze, za to wejście bywa trudniejsze niż wielu kandydatom się wydaje.
Jeśli twoim priorytetem są oszczędności, najmocniej wyglądają ZEA, Australia i w części przypadków Niemcy. Jeśli chcesz pracować wyłącznie po angielsku, najłatwiej wejść do Kanady, Australii, Irlandii, Nowej Zelandii i ZEA. Jeśli szukasz kraju pod stałe osiedlenie, rodzinę i przewidywalne zasady, liderami pozostają Kanada i Niemcy.
Poniższa tabela nie pokazuje wyłącznie „wysokości pensji”. To byłby zbyt prosty obraz. Znacznie ważniejsze jest to, ile zostaje po opłaceniu życia w typowym dużym lub średnim mieście. Ocena trudności wizy jest podana w skali od 1 do 5, gdzie 1 oznacza ścieżkę relatywnie prostą, a 5 oznacza wyraźnie trudniejszy start dla przeciętnego kandydata spoza kraju.
| Kraj | Popyt na pracowników | Potencjał oszczędzania po kosztach życia | Praca tylko po angielsku | Trudność wizy | Najlepszy dla kogo |
|---|---|---|---|---|---|
| Kanada | Wysoki | Średnio wysoki | Bardzo dobry | 3/5 | Specjaliści, medycy, fachowcy, młodzi kandydaci |
| Niemcy | Wysoki | Wysoki | Średni | 3/5 | Inżynierowie, IT, produkcja, logistyka, opieka zdrowotna |
| Australia | Wysoki | Wysoki | Bardzo dobry | 3/5 | Medycy, budowlanka, zawody techniczne, hospitality |
| Holandia | Średnio wysoki | Średni | Dobry w zawodach specjalistycznych | 4/5 | Tech, logistyka, finanse, inżynieria |
| ZEA | Wysoki | Wysoki | Bardzo dobry | 2/5 | Sprzedaż, hotelarstwo, lotnictwo, budownictwo, finanse |
| Nowa Zelandia | Średni | Średni | Bardzo dobry | 3/5 | Medycy, nauczyciele, fachowcy, rolnictwo |
| Irlandia | Średnio wysoki | Średni | Bardzo dobry | 4/5 | Tech, pharma, finanse, wsparcie klienta |
| Portugalia | Średni | Nisko-średni | Umiarkowany | 3/5 | Turystyka, usługi, praca zdalna |
| Singapur | Średnio wysoki | Wysoki | Bardzo dobry | 4/5 | Finanse, IT, biotech, seniorzy |
| Norwegia | Średni | Średnio wysoki | Ograniczony poza specjalistami | 5/5 | Energetyka, offshore, inżynieria, morska gospodarka, medycyna |
Największą wagę ma rzeczywisty popyt na pracowników. Kraj może być piękny, bezpieczny i świetnie zorganizowany, ale jeśli pracodawcy nie zatrudniają obcokrajowców albo robią to symbolicznie, taki kierunek nie powinien trafiać do czołówki. Korzystałem z publicznie dostępnych danych o zawodach deficytowych, politykach migracyjnych i trendach zatrudnienia z lat 2024 i 2025, m.in. z Canada Job Bank, EURES, Make it in Germany, Jobs and Skills Australia, New Zealand Immigration oraz danych urzędów statystycznych poszczególnych państw.
Drugi filtr to siła nabywcza pensji. Zarobki na poziomie 3 500 euro brzmią dobrze, ale jeśli pokój w Amsterdamie kosztuje 1 100 euro, a kawalerka 1 800 euro, rachunek zaczyna wyglądać mniej romantycznie. Dlatego w rankingu liczy się to, co zostaje po typowych kosztach najmu, transporcie, podatkach i codziennym życiu.
Trzecia sprawa to wiza i formalności. Kandydat nie potrzebuje kolejnego artykułu z serii „marz odważnie”. Potrzebuje wiedzieć, czy ma realną drogę wejścia. Nawet bardzo atrakcyjny rynek pracy przegrywa, jeśli legalizacja pobytu jest skomplikowana, kosztowna albo uzależniona od wyjątkowo rzadkich kwalifikacji.
Czwarty element to język. Angielski otwiera sporo drzwi, ale nie wszędzie. W IT i korporacjach sytuacja wygląda lepiej niż w pielęgniarstwie, edukacji, handlu detalicznym czy administracji. Kandydaci często to bagatelizują. Potem okazuje się, że na papierze jest „duży rynek pracy”, tylko nie dla nich.
Dobry kraj do pracy za granicą to nie ten, który najlepiej wygląda na Instagramie. Dobry kraj to taki, w którym pracodawcy zatrudniają, państwo pozwala legalnie pracować, a pensja nie znika po opłaceniu czynszu.
Kanada, Australia, Irlandia, Nowa Zelandia i ZEA to najbezpieczniejsze wybory, jeśli nie znasz jeszcze lokalnego języka. W tych krajach da się prowadzić cały proces, od rekrutacji po pierwsze miesiące pracy, bez bariery językowej paraliżującej codzienność.
Niemcy i Holandia też dopuszczają pracę po angielsku, ale głównie w wybranych bańkach: IT, centrach usług wspólnych, logistyce międzynarodowej, finansach czy dużych firmach technologicznych. W szpitalu, szkole, urzędzie albo lokalnej firmie bez języka narodowego będzie ciężko.
Jeśli chcesz wrócić z kapitałem albo wysyłać pieniądze rodzinie, ZEA są jednym z najmocniejszych kierunków. Powód jest prosty: brak podatku dochodowego od osób fizycznych w wielu modelach zatrudnienia, częste dodatki mieszkaniowe i popyt w hotelarstwie, lotnictwie, sprzedaży, finansach, budowlance i usługach. Oczywiście wiele zależy od pakietu i stylu życia. Dubaj potrafi równie szybko dać zarobić, jak i wszystko skonsumować.
Dobrze wypada też Australia, szczególnie w zawodach technicznych, ochronie zdrowia i regionach poza najdroższymi centrami. Niemcy są mniej spektakularne, ale stabilniejsze. Nie każdy wyjedzie tam po „wielką kasę”, za to wielu kandydatów po prostu dobrze i spokojnie żyje, bez ciągłego łatania budżetu.
Kanada, Australia i Nowa Zelandia pozostają najbardziej przyjazne dla młodych osób, zwłaszcza tam, gdzie działają ścieżki typu working holiday, wizy absolwenckie lub programy ułatwiające start juniorom. To ważne, bo osoba z 1-2 latami doświadczenia nie konkuruje na tych samych zasadach co senior z 8-letnim stażem.
W praktyce młodzi kandydaci najczęściej znajdują pracę w sprzedaży, customer support, hotelarstwie, gastronomii, logistyce, opiece oraz na juniorskich stanowiskach biurowych i technologicznych. W Irlandii taki start też jest możliwy, ale koszty mieszkań w Dublinie potrafią zaboleć bardziej niż sama rekrutacja.
Brak studiów nie przekreśla wyjazdu. Często ważniejsze są praktyczne umiejętności, doświadczenie i gotowość do pracy zmianowej. Najlepiej wyglądają tu Australia, Kanada, Nowa Zelandia i ZEA. Zapotrzebowanie dotyczy m.in. budowlanki, magazynów, transportu, gastronomii, opieki, sprzątania, produkcji i zawodów technicznych.
Trzeba jednak uczciwie powiedzieć, że „bez dyplomu” nie znaczy „bez kwalifikacji”. Elektryk, spawacz, operator maszyn czy opiekun osób starszych może mieć świetne perspektywy, ale często musi przejść uznanie kwalifikacji, test umiejętności albo dodatkowe szkolenie.
Jeśli planujesz nie tylko wyjazd, ale życie na kilka lat, dzieci, szkołę i docelowo stały pobyt, najczęściej wygrywają Kanada, Niemcy i Australia. Liczy się nie tylko pensja, ale też publiczna opieka zdrowotna, przewidywalne prawo pracy, ścieżki do stałego pobytu oraz możliwość ściągnięcia partnera lub rodziny.
ZEA wypadają świetnie jako kierunek zarobkowy, ale dla wielu osób nie są pierwszym wyborem pod kątem osiedlenia na stałe. Z kolei Portugalia i Irlandia mogą być przyjemne do życia, ale pod względem długoterminowego bilansu finansowego i dostępności mieszkań nie zawsze wychodzą najlepiej.
Kanada nie bez powodu stale pojawia się w czołówce. Tam nie chodzi o jeden modny sektor, tylko o szeroki, dość stabilny popyt. Brakuje pielęgniarek, opiekunów, kierowców ciężarówek, elektryków, nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej, specjalistów IT, techników utrzymania ruchu i pracowników budowlanych. W wielu prowincjach niedobór kadry nie jest chwilowy, tylko strukturalny.
Typowe roczne wynagrodzenia w 2025 i na wejściu w 2026 roku wyglądają mniej więcej tak: pielęgniarki rejestrowane często zarabiają od 75 000 do 105 000 CAD, programiści od 80 000 do 130 000 CAD, a elektrycy od 65 000 do 100 000 CAD. Różnice między miastami są ogromne. Toronto i Vancouver dają dużo ofert, ale też zjadają budżet czynszem. Calgary, Edmonton, Winnipeg czy część Atlantyku potrafią dać lepszą relację zarobków do kosztów życia.
Ogromnym plusem Kanady jest czytelność systemu. Express Entry, nominacje prowincyjne, pozwolenia pracownicze zależne od pracodawcy i różne ścieżki dla młodych ludzi tworzą coś, czego brakuje w wielu krajach: przewidywalność. Kandydat może sprawdzić, jakie ma szanse, ile punktów potrzebuje i jakie dokumenty musi przygotować. Nie zawsze jest łatwo, ale przynajmniej zasady są dość jasne.
Minusy też są konkretne. Mieszkania są drogie, zimy w wielu regionach ciężkie, a konkurencja o pracę biurową w największych miastach wzrosła. Mimo to Kanada wciąż jest jednym z najlepszych kierunków dla osób myślących nie tylko o wyjeździe, ale też o legalnym, spokojnym budowaniu życia.
Niemcy to dziś jeden z najbardziej praktycznych wyborów dla Polaków i innych kandydatów z Europy, ale także dla specjalistów spoza UE. Gospodarka nadal potrzebuje inżynierów, pracowników produkcji, spawaczy, mechaników, logistyków, programistów, personelu medycznego i opiekunów. Na tle wielu państw zachodnich Niemcy wyróżniają się tym, że zapotrzebowanie nie ogranicza się do stolic i największych metropolii.
Przykładowe widełki wynagrodzeń są następujące: inżynierowie często mieszczą się między 50 000 a 75 000 EUR rocznie, specjaliści IT między 55 000 a 90 000 EUR, a pielęgniarki zwykle między 38 000 a 52 000 EUR brutto, czasem więcej przy dodatkach i pracy zmianowej. Monachium, Frankfurt i Hamburg są kosztowne. Lipsk, Dortmund, Essen, Hannover czy miasta średniej wielkości wypadają dużo rozsądniej.
Największa pułapka? Język. W Berlinie, startupach i części korporacji angielski wystarczy. W szpitalach, administracji, opiece i lokalnych firmach niemiecki często decyduje, czy w ogóle dostaniesz odpowiedź. Kandydat z poziomem B1 lub B2 ma po prostu o wiele większe szanse. Nie ma sensu tego pudrować.
Za Niemcami przemawiają też mocne prawa pracownicze, dobra infrastruktura, rozsądna opieka zdrowotna i długofalowe bezpieczeństwo. Przeciwko, biurokracja. Dokumenty, terminy i urzędy potrafią przetestować cierpliwość nawet bardzo zorganizowanej osoby.
Australia ma jedną wielką zaletę: płaci dobrze. W ochronie zdrowia, budowlance, usługach technicznych, edukacji i części branży hospitality pensje są wyraźnie wyższe niż w Wielkiej Brytanii czy w dużej części Europy. To dlatego tylu kandydatów nadal traktuje Australię jako kierunek numer jeden, nawet mimo odległości i kosztów przeprowadzki.
Pielęgniarki często zarabiają od 75 000 do 110 000 AUD rocznie. Elektrycy, hydraulicy, kierownicy budów, mechanicy i niektórzy nauczyciele potrafią wejść wyżej, zwłaszcza w regionach z dużymi inwestycjami albo niedoborami kadrowymi. Także kucharze, opiekunowie i pracownicy opieki senioralnej mają niezłe perspektywy.
To nie jest jednak kraj bez haczyków. Sydney, Melbourne i Brisbane mają bardzo napięty rynek najmu. Czynsze potrafią być brutalne. Do tego wiele zawodów wymaga formalnego uznania kwalifikacji. I to trzeba sprawdzić przed wysłaniem pierwszego CV, a nie po otrzymaniu oferty. Kandydaci najczęściej wykładają się właśnie na tym.
Dla młodszych osób wielkim atutem są programy typu working holiday. Dają szansę sprawdzić kraj od środka, zdobyć lokalne doświadczenie i dopiero potem zdecydować, czy warto iść w kierunku dłuższej migracji.
Holandia przyciąga profesjonalizmem, dobrą organizacją i dużą liczbą firm działających międzynarodowo. Dla specjalistów z IT, inżynierii, logistyki, analityki danych, finansów czy supply chain to często bardzo sensowny kierunek. Angielski jest szeroko używany, zwłaszcza w Amsterdamie, Eindhoven, Utrechcie czy Rotterdamie.
Pensje są dobre, ale nie zawsze oszałamiające po odliczeniu kosztów. Programista może liczyć na 50 000 do 85 000 EUR rocznie, inżynier na 45 000 do 70 000 EUR, a specjalista logistyki lub finansów na poziomy zależne od firmy i seniority, często od 40 000 EUR wzwyż. Problemem pozostaje rynek mieszkaniowy. Znalezienie lokum w dużych miastach bywa trudniejsze niż sama rekrutacja.
Holandia nie jest najlepsza dla każdego. Jeśli masz profil specjalistyczny, może być świetna. Jeśli szukasz prostego startu bez kwalifikacji i bez wysokiego budżetu na wejście, znajdziesz łatwiejsze miejsca. Warto też pamiętać, że choć angielski pomaga, znajomość niderlandzkiego zwiększa bezpieczeństwo zawodowe na dłuższą metę.
ZEA, a szczególnie Dubaj i Abu Zabi, nadal są bardzo mocnym kierunkiem dla ludzi nastawionych na zarabianie. Rynek jest dynamiczny, międzynarodowy i otwarty na kandydatów z wielu krajów. Największy popyt dotyczy sprzedaży, hotelarstwa, lotnictwa, nieruchomości, finansów, budownictwa, inżynierii i części stanowisk administracyjnych.
Wynagrodzenia są mocno zróżnicowane. Recepcjonista czy pracownik hotelu może mieć przeciętną podstawę, ale już specjalista sprzedaży, manager operacyjny, stewardessa, inżynier projektu czy analityk finansowy może wejść na poziom, który przy dobrym pakiecie pozwala naprawdę odkładać. Kluczowe jest to, czy pracodawca zapewnia mieszkanie, transport, wyżywienie lub dodatki relokacyjne. Bez tego obraz robi się mniej różowy.
To świetny kierunek dla osób z branż usługowych i komercyjnych, które dobrze czują się w szybkim tempie pracy. Mniej przekonujący dla tych, którzy szukają europejskiego modelu zabezpieczeń społecznych albo jasnej ścieżki do obywatelstwa. Jako kierunek zarobkowy, bardzo mocny. Jako docelowe miejsce do osiedlenia, już bardziej dyskusyjny.
Nowa Zelandia bywa pomijana, a niesłusznie. To kraj mniejszy, z węższym rynkiem niż Australia, ale nadal atrakcyjny dla pielęgniarek, nauczycieli, fachowców, pracowników rolnych i części specjalistów technicznych. Dla wielu osób plusem jest spokojniejsze tempo życia i stosunkowo przejrzyste zasady migracyjne.
Nie jest to jednak eldorado dla każdego. Rynek pracy jest mniejszy, więc liczba ofert też jest mniejsza. Pensje są przyzwoite, ale w Auckland czy Wellington koszty wynajmu potrafią ograniczyć potencjał oszczędzania. Mimo to dla kandydatów, którzy cenią angielski, bezpieczeństwo i wysoką jakość życia, to wciąż bardzo rozsądna opcja.
Irlandia od lat przyciąga globalne firmy technologiczne, farmaceutyczne i finansowe. Dla specjalistów z tych branż to atrakcyjny rynek, szczególnie jeśli celujesz w Dublin, Cork lub Galway. Angielski oczywiście pomaga, a wiele firm ma doświadczenie w zatrudnianiu cudzoziemców.
Dobrze wypadają też role w obsłudze klienta, sprzedaży B2B, operacjach wielojęzycznych i wsparciu technicznym. Problem jest jeden i duży: mieszkania. Czynsze w Dublinie należą do najwyższych w Europie, a dostępność lokali jest ograniczona. Znam wielu kandydatów, którzy dostali ofertę w Irlandii, ale po policzeniu kosztów stwierdzili, że netto zostanie im mniej niż w Niemczech czy Holandii. I mieli rację.
Portugalia jest często przeceniana jako kierunek stricte zarobkowy. To świetny kraj do życia dla części osób, szczególnie pracujących zdalnie albo w turystyce, ale przeciętne lokalne wynagrodzenia nadal nie należą do wysokich. Jeśli jedziesz tam wyłącznie po to, by odkładać pieniądze z miejscowej pensji, możesz się rozczarować.
Za to dla osób pracujących w hotelarstwie, gastronomii, obsłudze klienta, usługach lub z własnym źródłem dochodu z zagranicy Portugalia może być bardzo sensowna. Dużo zależy od miasta. Lizbona i Porto są znacznie droższe niż mniejsze ośrodki, a właśnie tam skupia się najwięcej ofert.
Singapur to kierunek dla kandydatów z mocnym CV. Finanse, cybersecurity, data, biotech, high-tech, zarządzanie produktami, compliance, consulting, stanowiska seniorskie, tu ten rynek potrafi wynagradzać bardzo dobrze. Jest bezpiecznie, sprawnie i międzynarodowo. Angielski jest standardem.
Jednocześnie wejście stało się trudniejsze niż kilka lat temu. Wymagania wobec pracodawców i kandydatów są wyższe, a konkurencja o najlepsze stanowiska mocna. To nie jest kierunek, który poleciłbym osobie bez doświadczenia lub z profilem ogólnym. Dla seniora w finansach czy IT, zdecydowanie tak.
Norwegia nadal przyciąga wysokimi standardami życia i dobrymi zarobkami, ale nie jest łatwym rynkiem dla przeciętnego kandydata. Największe szanse mają specjaliści z energetyki, offshore, gospodarki morskiej, inżynierii, części zawodów medycznych oraz wykwalifikowani fachowcy.
Dla osób bez języka i bez niszowych kompetencji wejście jest trudne. Norweski często ma znaczenie, a firmy nie zawsze są skłonne sponsorować relokację. Jeśli jednak masz profil techniczny i trafisz w branżę z realnym niedoborem, Norwegia może być bardzo opłacalna. To po prostu kierunek bardziej selektywny niż Kanada czy Australia.
Widziałem ten sam błąd dziesiątki razy. Kandydat patrzy na brutto, ignoruje czynsz, a potem dziwi się, że „za granicą miało być lepiej”. Dlatego przed wyjazdem sprawdź co najmniej te kwestie:
Szczególnie ostrożnie podchodź do ofert, które obiecują „bardzo wysokie zarobki bez doświadczenia”, a jednocześnie żądają opłat za pośrednictwo, zakwaterowanie albo „rezerwację miejsca pracy”. Uczciwe firmy nie każą kandydatowi płacić za samą możliwość zatrudnienia.
Najlepszy kierunek nie istnieje w próżni. Ten sam kraj może być świetny dla jednej osoby i kompletnie nietrafiony dla drugiej. Dlatego warto przejść przez prosty filtr.
Dla obywateli Polski sytuacja jest specyficzna, bo część formalności odpada w krajach Unii Europejskiej. To daje dużą przewagę przy wyjazdach do Niemiec, Holandii, Irlandii i Portugalii. Nie potrzebujesz klasycznej wizy pracowniczej, ale nadal musisz spełnić warunki zatrudnienia, meldunku, ubezpieczenia czy rejestracji pobytu, zależnie od kraju.
Najłatwiejszy formalnie nie zawsze znaczy najlepszy finansowo. Właśnie dlatego wielu Polaków nadal rozważa też Kanadę, Australię czy ZEA. Formalności są większe, ale potencjał zarobkowy bywa wyższy. Kluczowe pytanie brzmi nie „gdzie najłatwiej wyjechać”, tylko „gdzie ten wyjazd ma najlepszy sens dla mojego zawodu i budżetu”.
Tak, ale pod jednym warunkiem: musisz podejść do tematu jak do projektu, nie jak do spontanicznej przygody. Starzejące się społeczeństwa, niedobory kadrowe w opiece zdrowotnej, logistyce, budowlance i usługach technicznych nadal napędzają popyt na pracowników zagranicznych. Jednocześnie rosną wymagania formalne, a koszty mieszkań w wielu krajach są dużo wyższe niż jeszcze 3-4 lata temu.
To oznacza, że dobry kandydat z planem ma dziś nadal sporo szans. Kandydat przypadkowy, bez oszczędności, bez sprawdzenia licencji, bez języka i bez rozeznania kosztów, będzie miał trudniej niż kiedyś. Rynek nie zamknął się przed obcokrajowcami. Po prostu przestał wybaczać brak przygotowania.
Gdybym miał wskazać jedną zasadę, brzmiałaby tak: nie wybieraj kraju, wybieraj dopasowanie. Kanada nie będzie najlepsza dla każdego. Niemcy też nie. Australia może być strzałem w dziesiątkę dla pielęgniarki, ale kiepskim pomysłem dla kogoś bez budżetu na start. ZEA mogą pozwolić szybko odłożyć pieniądze, ale nie każdemu dadzą poczucie długoterminowej stabilizacji.
Najlepszy kraj do pracy za granicą w 2026 roku to ten, w którym łączą się trzy rzeczy: twoje kwalifikacje, realny popyt na pracę i sensowny bilans finansowy po kosztach życia. Jeśli te elementy się zgadzają, wyjazd ma szansę naprawdę zmienić sytuację zawodową i finansową. Jeśli nie, nawet najładniejszy kierunek z rankingu zostanie tylko drogą lekcją.
Udostępnij:
Jeszcze nikt nie skomentował. Napisz pierwszy!
18 min czytania
20 min czytania
5 min czytania